Niet mei ’68 maar september ’69

Ik lees in de voorbije dagen in nogal wat kranten verhalen over die roemruchte maand mei van het jaar 1968. Hier en daar een oud-strijder die Marcuse nog de hand geschud heeft, die praat over de “bezetting” van de aula, de gevechten met de rijkswacht. Leuven Vlaams, Walen Buiten, en andere obscene slogans zoals ‘Alle macht aan de arbeiders!’.

Kortom opgeblazen romantiek, auto-heroïsme van de hoogste Ikeaboekenplank, kortom leugens en halve waarheden. De geur van te lang gedragen ondergoed en ongewassen sokken, gedoofde Gauloises en verschaalde pils. Ik lees bij andere neoconservatieven dat mei ’68 door hormonen werd aangedreven. Ik ben bijna geneigd die stelling te geloven.

Mijn hormonen hebben me toen in een richting geduwd waar ik nu nog altijd in verder ga. Maar ook hier: Hineininterpretierung en Schadenfreude. Ik wil daar aan toevoegen dat de zogenaamde revolutie niet werd aangestoken op 3 mei 1968 maar op 25 januari 1959, een jaar na de Wereldtentoonstelling, toen Paus Johannes XXIII het Tweede Vaticaans Concilie bijeenriep. Dat ging van start in 1962 en duurde tot ’65.

Het wekte talloze verwachtingen in sloeg barsten in het verkalkte traditionele katholieke maatschappijbeeld dat in het Vrije Westen overheerste. Het luidde de tijd van de grote co’s: co-existentie, co-educatie, communicatie, coöperatie, copulatie. Het einde van de hegemonie van de rechterhand en de omzetting van het woord in de daad. Waarmee we bij de aanhef van ons verhaal van de dag gekomen zijn. Ik citeer in deze graag Jean-Pierre Le Goff : « Le mouvement soixante-huitard est un curieux mélange entre des aspirations hédonistes, libertaires et un bolchévisme avant gardiste qui a rejoué sous une forme caricaturale et dérisoires le fonctionnement des partis communistes « historiques » (léniniste, stalinien, maoïste) et des révolutions du passé. »

Ik vind 1968 maar niets. Het was het begin van een verschrikkelijke verspilling van talent en van heel wat misvattingen die tot op de dag van daag voortduren. Overigens is 1969 veel belangrijker. In 1969 merkte de hiërarcholoog Laurence Johnston Peter op dat mensen die goed zijn in hun werk vaak promotie maken.

Zij worden daarbij beoordeeld op de prestaties in hun huidige functie en niet op de competenties die nodig zijn voor hun nieuwe baan. Zo maken mensen die succesvol zijn net zo lang promotie tot ze op een functie komen die ze eigenlijk níét aankunnen en daar blijven ze dan de rest van hun carrière zitten. Een deprimerende gedachte maar de werkelijkheid. Peter formuleerde zijn principe kortweg zo: ‘In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van onbekwaamheid.’ Het zogenaamde Peterprincipe.

Het resultaat van vijftig jaar zogenaamde democratisering en Peterprincipe in de geneeskunde is rampzalig. Volgens mij waren we tot bij de vorige legislatuur terug bij AF, dat punt waar we altijd lijken uit te komen. Sinds mei ’68 –we kunnen om die verjaardag niet heen- werd Volksgezondheid door de twee politiek correctste partijen van dit land bestuurd: christendemocraten en socialisten. Het resultaat is een totaal ontspoorde consumptie, ziekenhuizen die balanceren op de rand van het faillissement, artsen die horendol worden van de administratieve bedilzucht en ziekenfondsen die sterker dan ooit zijn en die er alles aan doen om de patiënt onmondig te houden.

Allemaal de gevolgen van het Peterprincipe. Volksgezondheid werd en wordt nog bestuurd door cabinettards die gedropt worden op het niveau van onbekwaamheid. Alsof iemand die advies kan geven ook een goed bestuurder zou zijn.

Natuurlijk zult u zeggen dat onze organisaties lang niet meer zo statisch zijn, dat we nu een Selor hebben die het kaf van het koren kan scheiden, en dat in de politieke wereld van vandaag kandidaten voor promotie ook beoordeeld worden op de echte vaardigheden die nodig zijn voor hun nieuwe functie. Ik mag het hopen. Maar toch laten studies zien dat het Peterprincipe op allerlei plekken regeert.

Ik zou bijna voorstander worden van beruchte Dilbertprincipe: ‘De minst competente werknemers krijgen promotie naar een managementbaan, zodat ze niet te veel schade aanrichten op de werkvloer.’

Ik heb onlangs het Peter- én het Dilbertprincipe in de praktijk gezien. Het was op een groot evenement in een universitair ziekenhuis aan de rand van Brussel. Medisch België had zijn scherpste breinen en vernuftigste wetenschappers op een zonnige zaterdag daarheen gezonden om te brainstormen over de toekomst van onze medische wereld. Ik hoorde er de klassieke kreten als “De dokter moet meer patiëntgericht worden”, “De patiënt moet centraal staan”, “De patiënt moet kunnen kiezen”, of het slimste: “We moeten van een aanbod-gestuurde naar een vraag-gestuurde zorg.” Ik herkende deze toeters uit de ziekenhuizen en instituten die alleen bij gratie van de belastingbetaler overeind blijven. Over één zaak waren alle correct denkende eminenties en zelfverklaarde specialisten het eens: het rijk van “de arrogante dokter die het altijd beter weet” was uit.

De echo van ’68. Ik heb er vele Peters gehoord. Ik vond het van een grote arrogantie getuigen dat zij hun collega’s “arrogante” dokters durven te noemen. Ik ga verder: de vermeende arrogantie van de dokter in het verleden, die wel wist wat goed was voor de patiënt, heeft plaatsgemaakt voor de arrogantie van overheid en aanverwante instanties die nu menen te weten wat goed is voor de patiënt. En dat geloof ik nu net niet. Om het met de soixante-huitards te zeggen: Je suis Marxiste—tendance Groucho.

Ik zou dus volgend jaar festiviteiten willen organiseren rond de verjaardag van het Peterprincipe. Volgend jaar op 16 september vieren we de honderdste geboortedag van deze grote Canadees. Een andere belangrijke quote van hem is: “The noblest of all dogs is the hot-dog; it feeds the hand that bites it.”

The Peter Principle: Why Things Always Go Wrong. with Raymond Hull. ISBN 978-0061699061.   Ebook: ISBN-13 : 978-1312475489.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s