De zaak dr. G.: “André heeft één grote fout begaan, hij had het zelf moeten doen”

Dokter André G. werd veroordeeld tot 27 jaar voor de moord op zijn schoonzoon Stijn Saelens. De drie rechters kenden geen genade voor ‘mijnheer doktoor’. Volgens hen handelde hij uit “egoïsme”. Het vonnis zorgt voor een schokgolf in de gemeenschap van Ruiselede en omstreken. Het is ook een breuk met de traditie van de paternalistische huisarts en patriarch die voor iedereen weet wat goed is en bepaalt waar in de West-Vlaamse klei de morele krijtlijnen getrokken worden.

Rechter Els D’Hooghe heeft een moedig vonnis geveld. Haar rechtbank ging niet over een nacht ijs maar heeft de verdediging de kans gegeven om alle mogelijke argumenten aan te dragen. De zware beschuldiging van incest, de compliciteit van het gerecht, de waanideeën van het slachtoffer Saelens, de emigratieplannen van het gezin naar Australië. Ze bevond ze allemaal te licht. Ze gaf een sympathiserende regisseuse zelfs de kans een ‘documentaire’ over de beschuldigde in de Bruno-kapel voor te stellen. Het resulteerde in een vonnis van negentig pagina’s. De conclusie: het recht in eigen handen nemen, wordt niet getolereerd. Wie eigenhandig een vermeende dader wil bestraffen of mores leren zonder dat hier een (straf)rechtelijke procedure aan te pas komt, overschrijdt een grens. Dat heet het ‘verbod op eigenrichting’. Wie recht wil moet een beroep doen op rechters en raadsheren, die recht spreken.

Even recapituleren. Camera! Een travelling: we zien een gerespecteerde huisarts-duivenmelker in een West-Vlaams dorp ‘te lande’ bij zijn duivenkot. Aan de straatkant de dokterspraktijk De Molen. Een deftige witte villa achter een zwart gietijzeren hek. Keurig gesnoeide buxushaagjes in de voortuin. Een bordje met openingstijden.

De naam van de dokter staat er nog steeds op, ook al is het zijn dochter E. die de praktijk aan de Kasteelstraat de laatste 3 jaren runt. De huisarts is 67 voorbij maar niet met pensioen. Hij zit sinds juni 2015 in de gevangenis, als hoofdverdachte in de zaak rond de moord op zijn schoonzoon Stijn Saelens (34) , de man van E. Het echtpaar Saelens woonde met vier kleine kinderen in een kasteeltje een paar kilometer verderop in Wingene.

Het is 31 januari 2012. Saelens is alleen thuis. Het kindermeisje is ziek. E. brengt de kinderen naar school. Als E. rond de middag thuiskomt, treft ze een bloedspoor aan dat van de hal over de kasteeltrappen naar buiten loopt en daar stopt. In de hal ligt een kogelhuls. Er is geen spoor van inbraak of diefstal. Haar man is spoorloos. Dr. André G. komt direct in beeld. De pater familias had enkele maanden voordien een klacht ingediend: hij verdacht zijn schoonzoon van incest met een van zijn kleindochters. De echtgenote wil scheiden. Maar als de ruzie tussen de echtelingen bijgelegd wordt, de onderzoeksrechter niet optreedt en van de zedenfeiten geen sprake meer is en het echtpaar bovendien emigratieplannen koestert, is voor de huisarts de maat vol. Na tweeënhalve week wordt het lichaam van Saelens gevonden in een kuil in een bos in de buurt. Hij heeft een kogel in zijn rechterlong. Moord.

De roddelmachine komt op gang. Er zou sprake geweest zijn van “een extreme gezinsproblematiek in het huwelijk van de dochter”. Saelens wilde zich aansluiten bij een ecologische sekte. In Australië. Het slachtoffer, afkomstig uit een familie die schatrijk werd met de handel in meststoffen, had schulden gemaakt als projectontwikkelaar. Hij zou een Nederlandse dame verkracht hebben. Saelens wordt gefileerd en zijn reputatie wordt vakkundig en genadeloos gesloopt. De rechtbank heeft alle verhalen gewogen en ze één na één te licht bevonden. De incest en de afwezigheid van reactie van het gerecht? “De gerechtelijke procedure verliep correct en ad rem. Het voorwendsel aangehaald door André G. mist elke grond van realiteit.” De waanideeën van Stijn Saelens? “Uit het strafdossier komt naar voren dat de bizarre opvoedingsstijl van Stijn Saelens bestaat uit slechts tweemaal daags eten, geen of minder vlees consumeren, blootsvoets lopen – beperkt tot binnenshuis en in de tuin-, het omarmen van bomen en zwemmen in de vijver. Er kan uit het strafdossier niet worden afgeleid dat de man een gestoord individu was die zo’n gevaar opleverde voor zijn echtgenote en kinderen, dat hij diende uitgeschakeld te worden.” De emigratieplannen naar Australië? “Dat twee toerekeningsvatbare volwassenen met een bovengemiddelde intelligentie de mogelijkheid van een emigratie naar Australië aftasten, is geen schulduitsluitingsgrond voor de tenlastelegging moord.”

De rechtbank komt tot het besluit dat “de door André G. voorgehouden crisissituatie is ontkracht en zeker niet van aard om een schulduitsluitingsgrond te vormen.” De rechtbank begrijpt “de angst die hij heeft ervaren wanneer hij in mei op de hoogte werd gesteld van de grensoverschrijdende feiten op zijn kleindochter”. Maar dat is geen verschoning. Erger is zijn houding die “niet deze (is) van een spijt betuigende dader”. Dr. G. handelde als wraakvader. “Hij blijft zich voordoen als de beschermer van zijn kinderen en kleinkinderen. Een man die geen andere mogelijkheid had dan moord op zijn schoonzoon. Het is opmerkelijk dat hij zelfs vanuit de gevangenis dit beeld van zichzelf verkocht krijgt aan een deel van de pers, supporters, zijn therapeut en zijn familie.” Volgens de rechtbank handelde G. uit “egoïsme”. Advocaat Johan Platteau vindt de straf te zwaar. “De man die handelde in het belang van zijn kleindochters en zijn familie wordt zéér zwaar gestraft. Zij die het deden voor het geld worden beloond.” Dr G. zal 72 zijn als hij voorwaardelijk vrij kan komen.

De rechtbank heeft duidelijk gemaakt dat ook in West-Vlaanderen, waar het principe ons kent ons geldt en waar de buitenwereld daar niets mee te maken heeft, niemand boven de wet staat. Een burger, ook al is hij een gerespecteerd huisarts, die zo het recht in eigen hand neemt is een bedreiging voor de rechtstaat. Straffen is geen taak van burgers. Niemand mag zelf voor aanklager en rechter spelen.

De goegemeente in Ruiselede begrijpt het niet. De lokale gepensioneerde schooldirecteur verklaart aan een Nederlandse krant dat hij zijn vriend wekelijks gaat bezoeken. ” André heeft één grote fout begaan, hij had zijn vriend er niet bij moeten roepen, hij had het zelf moeten doen.” Dochter E. runt nu de groepspraktijk in Ruiselede. Met haar nieuwe partner kreeg ze vorig jaar een dochter. Ze wonen, met de vier kinderen uit het huwelijk met Saelens, op het kasteel.

Een vonnis maakt jurisprudentie. Maar je verandert er de mentaliteit van de mensen niet mee.

Marc van Impe

Bron; MediQuality

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s