Ri De Ridder wil blijven

Vandaag is de laatste dag voor directeur-generaal Henri De Ridder, hoofd bij de Dienst Geneeskundige Verzorging van het Riziv.

Henri De Ridder was directeur-generaal van de Dienst voor Geneeskundige Verzorging sinds 17 oktober 2005. Hij studeert af aan de Rijksuniversiteit Gent en is van 1976 tot 2000 actief als huisarts in een wijkgezondheidscentrum. Linkser dan links richt hij met Jan De Maeseneer en Jan Bosman in februari 1975 de medische studentenvereniging Mordicus op als alternatief voor de Vlaamse Geneeskundige Kring (VGK), omdat die veel te nauwe banden zou heeft met de farmaceutische sector. Mordicus staat voor “alternatieve oplossingen binnen de medische wetenschap” in de traditie van het wetenschappelijk socialisme. In die zin is Mordicus de politieke erfgenaam van de extreem linkse Socio-Medicale Werkgroep uit 1968-69. Mordicus is ook groot propagandist van de seksuele bevrijding en weet aan de Gentse Universiteit de leiding van de pro-abortusbeweging te kapen. Op 28 februari 1976 wordt de Gentse VZW Wijkgezondheidscentrum De Sleep opgericht.

Mordicus gaat vanaf februari 1978 een cyclus van alternatieve lessen geven rond de thema’s ‘Waar ligt de pretentie van de dokters?’, en ‘De verkenning van de seksuele hulpverlening op de eerste lijn’. De Ridder en kameraden werken voor het Kollectief Antikonceptie, het Centrum voor Seksuele Voorlichting, bij de Studentenartsen, zijn initiatienemer van de eerste groepspraktijken en wijkgezondheidscentra, ageren tegen de Orde van Geneesheren en zetten zich af tegen “de klassieke prestatie-geneeskunde”, ze lanceren de idee van gratis geneeskunde aan de terugbetalingstarieven van het RIZIV. Het is idealisme en pose: zo staan “volksdokters” van de Sleep er in die beginjaren ervoor bekend dat ze het liefst in hun onderlijfje consultatie doen, dit om zich solidair te tonen met het zogenaamde proletariaat.

De Ridder, die uit een ACW-milieu komt, situeert zich linkser dan links. Hij wordt opgemerkt door de SP en wordt van 1997 tot 2005 eerst adviseur en later adjunct-kabinetschef in het kabinet van de opeenvolgende ministers van Volksgezondheid en Sociale Zaken. Zijn belangrijkste realisatie is de maximumfactuur, een project dat uitgewerkt werd door de studiedienst van de CM. In feite maakten De Ridder en zijn kameraden dezelfde fout als zovele soixante-huitards en andere links-weldenkende bobo’s die ons van het fascisme wilden redden, en het uiteraard veel beter wisten dan de simpele burger. Op die manier zorgden ze niet alleen voor hun eigen sclerose en impertinentie, maar installeerden ze een nieuw paternalistisch regime. Het voorbeeld was de Britse NHS. In feite werd de patiënt werd overgeleverd aan de dictatuur van het proletariaat, lees: de ziekenfondsen. We maken nu de nadagen van dat vijftigjarig regime mee.

Dat maakt dat de gezondheidszorg nu een volledige transformatie moet ondergaan, waarbij komaf gemaakt wordt met de paternalistische ethos van “de (ziekenfonds)arts weet het best”. We leven in een tijd dat we zelf onze vakantie online boeken, online bankieren, entertainment downloaden en vooral zelf informatie ophalen. Een patiënt die zelf informatie zoekt, die zijn gezondheid zelf wil controleren, uitleg wil over symptomen, geen angst heeft voor online raadplegingen en zijn medische gegevens wil kennen en beheren, heeft niets aan guidelines die van bovenaf worden opgelegd en niet gebaseerd zijn wetenschap op maar op evidence based politieke en economische belangen.

“Er is een groeiende verwachting dat het zelfde soort faciliteit in gezondheidszorg beschikbaar zou moeten zijn,” zegt nu Professor Sir Bruce Keogh NHS England’s National Medical Director die net als De Ridder met pensioen gaat. “Ik zie een volledige transformatie van de gezondheidszorg – van een paternalistisch dienstensysteem naar een bedrijf voor kennisoverdracht, dat mensen in staat stelt meer zorg te besteden aan hun gezondheid en welzijn.” Sir Bruce zegt dat de veranderingen deel uitmaken van een veel significantere verschuiving – waarbij meer macht overgedragen wordt aan patiënten, en hen meer controle over hun gezondheid gegeven wordt, met behulp van apps en web-based systemen. In België staan we wat dat betreft een decennium achter. Dat hebben we aan het beleid van Dr. De Ridder en zijn kameraden te danken.

In België hebben we vandaag een gezondheidskloof tussen Noord en Zuid, en een tweede die loopt tussen autochtonen en allochtonen. Het beleid heeft vijftig jaar gemist om die grens die er in 1968 niet lag en dus de voorbije decennia gecreëerd is, te dichten. Het doet me denken aan dat andere land dat tot 1989 claimde de beste gezondheidszorg ter wereld te bieden: Oost-Duitsland. Bijna dertig jaar na de val van de muur is de levensverwachting van Oost-Duitse mannen nog steeds korter dan die van West-Duitsers. Het wetenschappelijk socialisme kan slecht zijn voor je gezondheid en uit recent onderzoek van Roland Sookias, een evolutiebioloog bij het Museum voor Natuurgeschiedenis van Berlijn, en collega’s (http://rsos.royalsocietypublishing.org/content/5/4/171411 ) blijkt dat de effecten ervan nog tientallen jaren zullen duren. Wie de scores van de UN Human Development Index, waarmee men het inkomen per hoofd van de bevolking, de levensverwachting bij de geboorte en het aantal jaren dat de burgers aan onderwijs besteden, meet en deze vergelijkt met geografie, cultuur, geschiedenis komt tot de vaststelling dat dit allemaal weinig of geen effect heeft, concludeert Sookias. De enige sterkste voorspeller voor de gezondheid van een land is de toepassing van de doctrine van het wetenschappelijk socialisme.

Het afscheid van dr. Henri De Ridder kan het einde van een regime betekenen. Maar dr. De Ridder kan geen afscheid nemen. Hij stelt voor om in de toekomst de werkvergaderingen die hij voorzat, bij te wonen als niet stemgerechtigde aanwezige. Het is du jamais vu. Zijn vraag werd dan ook op ongeloof onthaald en het is zeer de vraag of de CEO van het Riziv, Jo De Cock, dit zal laten passeren. Laat de man gaan. Biedt hem geen stoel meer. Terwijl hij in het behang verdwijnt, kan men beginnen met de echte hervormingen. Met de artsen die in de dagelijkse praktijk staan en met de patiënten. Het is nog tijd.

Marc van Impe
Bron: MediQuality

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s